Bls. 1, inngangur.  Janson segir það eitt af einkennum forníslensks tímatals að árið hefjist alltaf á sama vikudegi. Þetta er ekki beinlínis rangt, en villandi þó, því að enginn veit með vissu hvenær árið taldist byrja. Eins og höfundurinn veit, og fram kemur síðar í textanum, var engin áhersla á árið í þessu forna tímatali heldur misserin. Það eru þau sem byrja á föstum vikudögum.  Janson gengur út frá því sem vísu að ársbyrjun hafi reiknast frá upphafi annars hvors misseris og veðjar á sumarmisserið. Sumir fræðimenn hafa hins vegar verið þeirrar skoðunar að byrjun árs hafi verið á miðsumri (Jón Sigurðsson í Almanaki Þjóðvinafélagsins 1878 og Jón Þorkelsson í Almanaki Þjóðvinafélagsins 1914. Sá síðarnefndi vitnar í Rímbeglu, sbr. Alfræði Íslensk [1], bls. 138-139, en nefnir að fleiri viðmiðanir hafi verið notaðar). Ef árið var reiknað frá miðsumarsdegi myndi það skýra hvers vegna aukanóttum og sumarauka var skotið inn á undan þeim degi, þ.e. í árslok.

Bls. 2, 2. málsgrein. Janson talar um að hagkvæmt geti verið að tölusetja ár í misseristalinu eftir því ártali (e. Kr.) sem sumardagurinn fyrsti tilheyrir. Erfitt er að skilja hvað kalli á slíka tölusetningu því að hún hefur aldrei tíðkast, eins og  höfundur segir sjálfur neðst á sömu síðu.

Bls. 2, tafla 1. Ekki er ljóst hvað yfirskriftin "old Icelandic" í mánaðadálki merkir. Hvaða tímabil á höfundur við? Eins og fram kemur í töflunni á bls. 3 er talsverður munur á mánaðanöfnum í elstu ritum, Snorra Eddu og Bókarbót. Bæði ritin nefna þó gormánuð, en þrátt fyrir það er nafnið ekki sýnt í dálkinum "old Icelandic". Janson virðist þarna fylgja Beckman, sem af einhverjum ástæðum hafði þetta mánaðarnafn ekki í töflunni "Misseristal" í inngangi sínum að Alfræði Íslensk [1].

Bls. 4, "Remark 4". Þarna segir að aukanætur og sumarauki komi milli þriðja og fjórða sumarmánaðar samkvæmt flestum heimildum. Vitnað er í Almanaksskýringar [2] og J. Fr. Schroeter [3]. Þetta er rétt hvað aukanæturnar varðar, en í íslenska almanakinu frá upphafi og fram til 1928 var sumaraukanum bætt aftan við síðasta sumarmánuð eins og fram kemur bæði í Almanaksskýringum og hjá Schroeter.

Bls. 5, "Remark 5".  Janson segir að á seinni hluta misseris hafi vikur verið taldar aftur á bak frá lokum misseris. Í sviga segir hann svo: "In other words, the number of remaining weeks was given". Þessi framsetning er ekki jafngild því að þarna er um tvær ólíkar aðferðir að ræða. Talning aftur á bak frá misserislokum kemur vissulega fyrir, t.d. í reglunni um imbrudaga sem Janson nefnir. Hitt er mun algengara að sagt sé hve margar vikur lifi af sumri eða vetri. Það er sú venja sem Schroeter kallar fasta reglu fyrr á tíð, en ekki talning aftur á bak þótt Janson telji svo vera þegar hann vitnar í Schroeter.

Bls. 6, "Remark 6".  Janson veltir því fyrir sér á hvaða degi þær vikur hófust sem reiknaðar voru aftur á bak frá sumarkomu eða vetrarkomu. Hann giskar á að vikur reiknaðar aftur á bak frá sumarkomu hafi byrjað á fimmtudegi, en vikur reiknaðar aftur á bak frá vetrarkomu hafi byrjað á laugardegi. Um þetta verður ekkert fullyrt.  Flest bendir til þess að almenningur hafi fram eftir öldum talið vetur byrja á föstudegi svo að þetta verður þá aðeins spurning um einn dag til eða frá. Það er hins vegar nokkuð djarft af höfundi að slá því fram að sú regla að vikur sumars hæfust með fimmtudegi og vikur vetrar með laugardegi hafi aðeins gilt þar til misserin voru hálfnuð. Í Rímbegluútgáfu Stefáns Björnssonar [4] segir á einum stað (bls. 516): "I sumri telium vier fimtadag fyrstann og í þeim mánuðum svo laungum sem þeir verða, enn þvottdag efstann og nottina eptir ...".

Bls. 7, tafla 3. Í töflunni eru sýnd nútíma nöfn vikudaganna í íslensku máli. Þarna hefði til samræmis við fyrri töflur átt að sýna eldri nöfn í sérdálki.

Bls. 9, neðst.  Janson varpar fram þeirri forvitnilegu spurningu hvenær Íslendingar hafi farið að reikna daginn frá miðnætti. Ég kann ekki svar við þessu, en tel hugsanlegt að það tengist því hvenær klukkur urðu algengar í heimahúsum, en það var ekki fyrr en á 19. öld [6]. Í bók sinni um fingrarím [5] sem út kom 1739 segir Jón biskup Árnason að upphaf hins náttúrlega dags sé á miðnætti, en ekki er víst að sá skilningur hafi verið almennur, enda klukkur sjaldséðar hér á landi á öndverðri 18. öld. 

Bls. 10. "Remark 13".  Janson segir að Stjörnu-Oddi hafi ranglega gert ráð fyrir því að sólhvörf og jafndægri skiptu árinu í jafna hluta, og vísar þar í grein eftir Þorstein Vilhjálmsson [7]. Hér gætir misskilnings því að Stjörnu-Oddi mun ekki hafa nefnt jafndægri, en talað þess í stað um "miðmunda sólhvarfanna" [1, bls. 50-51]. Það viðmið hefði leitt til jafnrar skiptingar ársins á tíma Stjörnu-Odda. Um þetta hafa m.a. fjallað þeir Þorkell Þorkelsson [8] og Otto Reuter [9].

Bls. 10.  Höfundur ritar "Þorsteinn Surtur" og hefur viðurnefnið með stórum staf. Hann fetar þar í fótspor annarra fræðimanna, einkum erlendra, en Íslendingum kemur þetta undarlega fyrir sjónir. Þessi ritháttur ýtir undir þá ranghugmynd að um tvínefni sé að ræða, en ekki viðurnefni, og er þá stutt í það að Þorsteinn sé aðeins kallaður seinna nafninu, Surtur [10].

Bls. 14.  Janson getur þess að handrit frá 12. öld sem kallast Rím I í Alfræði Íslensk sé stundum nefnt Rímbegla og vitnar þar í Beckman. Þetta er vissulega rétt, en algengt er að heitið sé haft um fleiri miðaldahandrit, einkum þau sem tekin voru upp í Rímbeglu Stefáns Björnssonar og síðar í Alfræði íslensk.

Bls. 17-19. "Remark 24" og "Remark 25".  Janson fjallar hér um tímatalsbreytinguna árið 1700 og árhrif hennar á misseristalið. Þetta er einkar áhugavert efni og verður tekið fyrir sérstaklega í lok þessara athugasemda.

Bls. 19-40. (3. kafli). Í þessum kafla sýnir Janson formúlur til að reikna fyrsta sumardag út frá mismunandi forsendum:

   a) með því að nota vikudagaformúlu,

   b) með því að nota sunnudagsbókstafi,

   c) með því að nota "samrennanda" (konkúrrent),

   d) með því að nota júlíanskt dagsnúmer.

Að lokum birtir  Janson töflur yfir byrjun gömlu mánaðanna í gamla stíl og nýja stíl með sunnudagsbókstöfum áranna.

Janson nefnir að svipaðar formúlur og töflur hafi birst áður og getur nokkurra heimilda. Auk þeirra hefði mátt nefna reikniformúlur sem Jón biskup Árnason lét fylgja í bók sinni um fingrarím, svo og tölvuforrit sem undirritaður birti í Almanaki Háskólans árin 1986 og 1991. Sumar formúlur Jansons getur lesandinn ekki hagnýtt sér nema að hann hafi aðra bók við höndina (Calendrical calculations eftir Dershowitz og Reingold). Þetta á við a) og d) hér að ofan. Reyndar er d) ekki aðferð til að finna sumardaginn fyrsta með því að nota júlíanskt dagsnúmer þótt  Janson orði það svo, heldur aðferð til að finna júlíanskt dagsnúmer sumardagsins fyrsta þegar árið er tiltekið. 

Um töflurnar er það að segja að höfundi hefur láðst að gæta þess sem bæði Beckman [1] og Schroeter gera í sínum töflum, að sunnudagsbókstafurinn breytist á vetrarmisserinu. Töflurnar eru þannig fram settar að sunnudagsbókstafur er í fremsta dálki, en síðan koma dagsetningar upphafsdaga íslensku mánaðanna frá og með sumardeginum fyrsta. Þrír síðustu vetrarmánuðirnir, þorri góa og einmánuður, tilheyra þá næsta ári sem hefur annan sunnudagsbókstaf. Svo að dæmi sé tekið var árið 1673 annað árið í sólaröld og hafði sunnudagsbókstafinn E. Tafla Jansons á bls. 25 sýnir réttilega að sumardagurinn fyrsti það ár var 10. apríl og fyrsti vetrardagur (laugardagur) 11. október. En í töflunni er fyrsti dagur þorra (bóndadagur) sýndur 9. janúar, sem er rangt. Sú dagsetning á við næsta ár, 1674. Fyrsti dagur þorra árið 1673 var 10. janúar.

Bls. 39, neðst. Þarna fjallar  Janson um sólaröldina (28 ár) og segir að hún hafi enga hagnýta þýðingu í gregoríanska tímatalinu (nýja stíl). Þetta hefðu Jóni biskupi Árnasyni þótt nokkrar fréttir, því að í bók sinni um fingrarím eyðir hann löngu máli í að útskýra hvernig nota megi sólaröld til að finna sunnudagsbókstaf ársins í nýja stíl. Sólaröldin smeygir sér líka inn í töflu 7 hjá Janson, því að þar eru 28 línur, ein fyrir hvert ár sólaraldar. Notkun sólaraldar í nýja stíl er flóknari en í gamla stíl, en það táknar ekki að hún sé gagnslaus.

Þetta vekur þá spurningu hvers vegna Janson getur hvergi um fingrarím í sinni löngu og annars ágætu grein um íslenska tímatalið. Fingrarímið var þó helsta aðferð lærðra sem leikra til tímatalsreikninga langt fram eftir öldum. Af því hafa tíðkast mismunandi gerðir, allt frá þeirri sem lýst er í Rímbeglu [4] til þeirrar sem undirritaður samdi og birti í Almanaki Þjóðvinafélagsins og síðar á vef Almanaks Háskólans. Fingrarím Jóns biskups Árnasonar sem út kom 1739 var mikilvægur þáttur í að innleiða nýja stíl hér á landi.  

Bls. 40-42.  Janson birtir hér yfirgripsmikla heimildaskrá sem fengur er að fyrir þá sem vilja kynna sér efnið nánar. Þar hefði að ósekju mátt nefna fingrarím Jóns Árnasonar, svo og ritið "Germanische Himmelskunde" eftir Otto Reuter sem út kom árið 1934. Reuter fjallar m.a. um Þorstein surt og Stjörnu-Odda, og er sú umfjöllun þess verð að hennar sé getið. En Reuter hefur löngum goldið þess að hann ritaði á uppgangstímum nasista og tengdist mjög hugmyndafræði þeirra.

Í nóvember árið 1700 var tímatali breytt á Íslandi þegar nýi stíll (gregoríanska tímatalið) tók við af gamla stíl (júlíanska tímatalinu). Þá voru felldar niður 11 dagsetningar í nóvember. Jafnframt var íslenska misseristalinu hliðrað, en sú hliðrun nam aðeins 10 dögum en ekki 11. Þessi munur hefur aldrei verið skýrður. Svante Janson fjallar nokkuð um þetta mál. Hann telur að Alþingi hafi af ásettu ráði ákveðið að hliðra misseristalinu um 10 daga og sú skipan hafi orðið varanleg. Janson vitnar í Lagasafn 1990 [11], sem aftur styðst við Alþingisbók 1700. Janson getur þó þeirrar skoðunar Schroeters að upprunaleg ákvörðun Alþingis hafi verið að hliðra misseristalinu um 11 daga. Árið 1703 hafi hliðruninni svo verið breytt í 10 daga vegna andstöðu almennings við nýja tímatalið. Janson hafnar ekki beinlínis þessari skoðun Schroeters, en segist ekki sjá neina skýringu á ætlaðri breytingu árið 1703. Ástæðan geti ekki verið fastheldni almennings við gamla tímatalið. Um það er ég fyllilega sammála Janson. Spurningin er hins vegar hvort kenning Schroeters um upphaflega hliðrun fái staðist.

Í bók Schroeters [3], bls. 334, stendur neðanmáls að heimildarmaður höfundar fyrir því að hliðrunin hafi upprunalega verið 11 dagar sé [prófessor Eiríkur] Briem, sem hafi þær upplýsingar úr Alþingisbók. Þarna virðast tvær frásagnir stangast á þótt báðar styðjist við Alþingisbók. Það gefur tilefni til að glugga í frumheimildir.

Tilskipun um breytt tímatal er að finna í konungsbréfi sem dagsett er 10. apríl árið 1700. Bréfið var lesið upp á Alþingi og skráð í Alþingisbók. Í því eru fyrirmæli um það hvernig breytingin skuli framkvæmd, og segir þar [12]:

"...skal udi nærværende Aar 1700, saa snart det kommer efter gammel sædvanlig Stiil til den 16. Novembr., som er en Löverdag, Söndagen næst efter være den 28de Novembr. ..."

Þótt orðalagið sé knosað, fer ekki á milli mála að hliðra skuli um 11 daga. Síðar í bréfinu er þetta beinlínis sagt þegar ráð eru gefin um það hvernig breyta skuli tímasetningum sem þegar hafi verið ákveðnar.  Janson getur þess að munur júlíanska og gregoríanska tímatalsins hafi aðeins verið 10 dagar þegar breytt var um tímatal í Danmörku, því að það hafi verið gert í febrúar 1700, þ.e. fyrir hlaupársdag. Þetta er að vísu rétt, en í reynd voru 11 dagsetningar felldar niður (19.- 29. febrúar).

Í konungsbréfinu er hvergi fjallað um íslenskt misseristal. Það kom því í hlut fróðra manna á Íslandi að færa misseristalið til samræmis við nýjan stíl. Niðurstaðan var bókuð á Alþingi 1. júlí 1700 þar sem tilgreind eru ný tímamörk fyrsta vetrardags sem þá var föstudagur, en ekki laugardagur eins og nú.  Í Lagasafni 1990 stendur að vetrarbyrjun, sem í gamla stíl hafi verið á föstudegi milli 9. og 18. október, hafi verið færð til föstudags milli 19. og 28. október.  Kaflinn um tímatalsbreytinguna er tekinn orðrétt upp úr Lovsamling for Island [12], en ef flett er upp í Alþingisbókum Íslands [13] finnur lesandinn aðrar dagsetningar, sem sé föstudag milli 20. og 29. október. Þetta eru þær dagsetningar sem Schroeter vitnar til, og þær samsvara 11 daga færslu. En neðanmáls í Alþingisbókum Íslands stendur að "StÞ" tilgreini hinar dagsetningarnar, 19. og 28. október, sem svara til 10 daga færslu. Hvernig skyldi standa á þessu misræmi? Hvað samþykktu alþingismenn árið 1700?

Í Alþingisbókum Íslands er stuðst við handrit sem auðkennd eru með "BTh" og "StÞ". Þetta eru handrit úr söfnum amtmannanna Bjarna Thorsteinssonar og Stefáns Þórarinssonar og eru eftirrit af Alþingisbókum. Eftirrit "StÞ" af Alþingisbók 1700 er dagsett 28. ágúst árið 1700, en eftirrit "BTh" er dagsett 2. apríl 1701. Líklegt má telja að eftirrit "StÞ", sem skráð er svo skömmu eftir samþykkt Alþingis, sé réttara, og að þingmenn hafi ákveðið vitandi vits að hnika vetrarbyrjun um 10 daga. Að það hafi verið hrein mistök er afar ósennilegt. Sennilegra er að menn hafi séð nokkra hagkvæmni í því að breyta dagsetningum misseristalsins um 10 daga í stað 11. Tímamót í misseristalinu eru hvort sem er breytileg um 7-8 mánaðardaga og því ekkert stórmál hvort meðaltalinu er hnikað um 10 daga eða 11. En í handriti "BTh" sem dagsett er sjö mánuðum síðar eru aðrar dagsetningar eins og fyrr segir. Það er engu líkara en að menn hafi fengið bakþanka og niðurstaðan orðið sú að réttast væri að leiðrétta textann til að fá fullt samræmi við tilskipun konungs um 11 daga færslu. Við þetta hafa orðið til tvær útgáfur af textanum, og fyrr eða síðar hlaut að koma upp deila um það hvor þeirra væri réttari. Það gerðist í dómsmáli sem sagt er frá í Alþingisbók 1703 og Schroeter vitnar til, án þess þó að tilfæra textann, en hann er svohljóðandi:

   "Uppá það heimstefnumál, sem hingað er vikið með dómi sýslumannsins Páls Torfasonar í Ísafjarðarsýslu, og merkja er, að ei hafi orðið eining um heimstefnudagstímann sökum nýja stíls, þá álykta lögmenn og lögréttumenn velnefndum sýslumanni leyfilegt að kalla þá báða málsparta fyrir sig til þings eftir heyannatíma. En það viðvíkur tímatalinu eftir alþingisbókarinnihaldi 1700, þá láta lögþingismenn þar við blífa (nefnilega nú tileinkað, að sá föstudagur, sem innsettur milli þess 20. og 28. octobris, haldist föstudagur fyrstur í vetri) svo lengi herrar biskuparnir hafa ekki samráða orðið því, sem lærðir menn í landinu hafa niður sett." [13]

Þessi grein er athyglisverð fyrir margra hluta sakir. Schroeter túlkar textann á þann veg að þarna hafi alþingismenn fallist á 10 daga regluna. Ekki er þó svo að sjá. Tíminn milli 20. og 28. október eru sjö dagar. Rímspillisárin hafa augljóslega gleymst, og því hefðu mörkin átt að vera 20. og 29. október. Þau mörk jafngilda 11 daga færslu, en ekki 10. Með öðrum orðum: árið 1703 var ekki verið að fastsetja 10 daga hliðrun, heldur eru þingmenn að árétta 11 daga hliðrun, þó með fyrirvara vegna ágreinings biskupa og annarra lærðra manna. Orðalagið bendir til ósættis milli biskupanna annars vegar og annarra lærðra manna hins vegar, en ekki verður séð hvernig skoðanir hafi skipst. Þýðing Schroeters á þessari grein er ónákvæm ("indtil biskopperne og andre lærde folk blev enige om noget andet var rigtigere" [3], bls. 334).

Bókunin 1703 sýnir að deilt var um það hvað stæði eða hefði átt að standa í Alþingisbók 1700.  Í Lovsamling for Island er löggjöfinni árið 1700 þannig lýst (bls. 553): 

   "Um vetrar komu, sem híngaðtil hefir verið á þann föstudag, sem inn hefir fallið millum þess 9da og 18da Oktobris, vill nú til reiknast að inn falli hér eptir á þeim föstudegi, sem er á milli þess 19da og 28da Oktobris ², svo að á þessu yfirstandandi ári byrjist veturinn á 22an Oktobris eptir nýja stíl, og er þá sjálfreiknað um miðsvetrar þorrakomu, svo og um sumarkomu, þá 26 vikur eru af vetri; item fardaga tíð, þá sex vikur eru af sumri &c."
----------------------------------------------------------------------
   ² efter andre skulde Vinterens Begyndelse være i dette Aar ansat til Fredagen mellem den 18. og 26. Oktober, men 1703 være forandret til Fredagen mellem den 20. og 28. (Althingsb. 1703, Nr. 15)".

Aðalmálsgreinin lýsir 10 daga reglunni. Neðanmáls eru hins vegar nefndar tvær aðrar reglur. Í þeim báðum er um sjö dagsetningar að ræða en ekki átta, svo að rímspillir hefur gleymst eins og fyrri daginn. Ef hann er tekinn með verða fyrri mörkin 18. og 27. október, en þau síðari 20. og 29. október. Fyrri mörkin gera ráð fyrir að hliðrunin árið 1700 hafi verið 9 dagar. Slíkt virðist afar ósennilegt, og er ekki vitað um aðrar heimildir í þá veru. Seinni reglan jafngildir 11 daga hliðrun, en ekki 10 eins og Schroeter virðist hafa haldið og Janson leitaði skýringar á.

Í Alþingissamþykktinni 1700 er skemmtilegur kafli sem þannig er lýst í Lovsamling for Island [12]:

   "Hverir helzt sem vera kunna hér í landi andlegrar stéttar eður veraldlegrar, sem lærðir eru uppá rímtal, eru vinsamlega umbeðnir (eptir sínu viti) íslenzkt rím uppsetja eptir þeim nýja stíl, undir approbationem eður staðfestu eðla og velæruverðugra herra biskupanna þessa lands, svo því síður misskilningur eður sérvizka kunni meðal þess fáfróða almúga af hljótast, heldur sérhver láti sig af sér hyggnari manni góðmannlega sannfæra, svo því síður nokkur verði fundinn í því, sig mót Hans Kóngl Maj^ts allranáðugustu befalíngum óhæfilega að forgrípa."

Biskupar á þessum tíma voru þeir Jón Vídalín í Skálholti og Björn Þorleifsson á Hólum.

Flest bendir til að núgildandi reglu (10 daga hliðrun) hafi almennt verið fylgt eftir samþykkt Alþingis árið 1700. Tilraunir til að leiðrétta samþykktina hafa greinilega leitt til ruglings árin 1702 og 1703. Þeir sem fréttu af leiðréttingunni og tóku hana gilda hafa talið vetur byrja viku seinna en aðrir árið 1702 vegna sumarauka, og sami munur hefði orðið á sumarkomu árið eftir. Síðan hefði ekki þurft að verða ágreiningur fyrr en árið 1713, en fullt samkomulag hefur áreiðanlega náðst um 10 daga regluna löngu fyrir þann tíma. 

Þeirri spurningu er ósvarað hvers vegna Alþingi kaus að festa tímamörk fyrsta vetrardags í stað þess að fastsetja sumarbyrjun, sem hefði verið mun æskilegra að dómi Jansons. Sumardagurinn fyrsti leikur einungis á sjö dagsetningum, og ef þær eru lögbundnar fer aldrei á milli mála hver dagurinn er, því að hann er ætíð fimmtudagur. Fyrsti vetrardagur hefur hins vegar átta mögulegar dagsetningar ef fylgt er hefðbundum reglum um sumarauka. Fyrsta og síðasta dagsetningin fellur því alltaf á sama vikudag, og ef sá vikudagur var föstudagur þurftu menn að vita hvora dagsetninguna átti að velja. Janson segir að þetta hafi gert niðurstöðuna óræða. Það væri því aðeins rétt ef menn hefðu ekki haft reglur um sumarauka, en fyrir þeim reglum var löng hefð. Sama spurning hefði komið upp ef sumardagurinn fyrsti hefði verið festur með lagasetningu, því að eftir sem áður þurfti að finna fyrsta vetrardag, sem aftur kallar á þekkingu á sumaraukanum. 

Spyrja má hvernig ákvæðið í Alþingisbók liti út ef sumardagurinn fyrsti hefði orðið fyrir valinu? Textinn hefði væntanlega orðið eitthvað á þessa leið:

   "Um sumarkomu, sem híngaðtil hefir verið á þann fimmtudag, sem inn hefir fallið millum þess 8da og 16da Aprilis, vill nú til reiknast að inn falli hér eptir á þeim fimmtudegi, sem er á milli þess 18da og 26da Aprilis, og er þá sjálfreiknað um vetrarkomu föstudag þá 26 vikur eru af sumri, en viku síðar þá sumarauki er. Á þessu yfirstandandi ári byrjast veturinn á 22an Oktobris eptir nýja stíl ..."

Þarna hefði þurft að nefna sumaraukann, og er líklegt að þingmönnum hafi þótt það flækja málið. Það er jafnvel spurning hvort orðið "sjálfreiknað" hefði þótt viðeigandi undir þeim kringumstæðum. Hugsanlega hefur þetta talist næg ástæða til að festa vetrarkomu fremur en sumarkomu. Þá hefur þingmönnum fundist æskilegt samhengisins vegna að tilgreina vetrarkomuna 1700 í nýja stíl þótt fyrirsjáanlegt væri að tímatalsbreytingin færi ekki fram fyrr en fimm vikum eftir fyrsta vetrardag.  

Önnur ástæða til að skilgreina vetrarkomu fremur en sumarkomu kann að hafa verið sú, að í misseristalinu var hefð fyrir því að telja vetur koma á undan sumri. Þetta kemur m.a. fram í Rímbeglu [1] (bls. 22 og bls. 128).

Í þriðja lagi er hugsanlegt að þingmenn hafi á miðju sumri horft til næstu misseraskipta og ákveðið að skilgreina þau.

Þegar á allt er litið, verður ákvörðun þingsins skiljanleg.

                                               Þorsteinn Sæmundsson