Sumari 1950 - minningaror

(Menntasklaritger, varveitt gamalli stlabk)

 

Eftir heillar viku umhugsun hef g komist a eirri niurstu a mr s um megn a skrifa ritger um sumari heild; til ess brestur mig minni, ekkingu og olinmi. ess vegna tla g a takmarka framleisluna, a g veri af eim skum a sleppa msum merkisviburum essa sumars, ar meal sgunni af fjrutu og eins punds laxinum sem g missti, og jeppanum sem fr smastaurinn.

Eins og menn rekur ef til vill minni til, var sp almyrkva tungli ntt eina september. Mig fsti mjg a vera sjnarvottur a essu einsta fyrirbri tt a yri nokku sla ntur. Nstu h fyrir ofan byggir frndi minn, lingurinn rnlfur Thorlacius. Hann samykkti egar a astoa mig vi a glpa tungli, og lgum vi n rin um a hvernig hinum vsindalegu rannsknum skyldi haga.
Afarakvld tunglmyrkvans hfum vi uppi vibna mikinn. a var a samkomulagi a athuganirnar fru fram rnlfsh (efri hinni); bi var hn nr tungli og tsni betra af svlunum ar efra. Flutti g n msa nausynlega hluti upp svalaherbergi. ar meal m nefna kki, lohfu, msar fribkur, rmft, skhlfar og myndavl. egar rnlfur kom auga   myndavlina, geri hann athugasemd a lgntti vri ekki heppilegur tmi til myndatku, srstaklega egar "flashlampi" vri ekki vi hndina.   egar la tk kvldi hringdum vi 04 og rttum klukkurnar. Reis upp deila me okkur rnlfi um a hvort klukkunni vri fltt ea seinka sumrin (vi urum a taka tillit til ess, v a almanakinu var myrkvanum lst mia vi slenskan mitma). Lauk svo a rnlfur hafi betur. Um sir gengum vi til hvlu, sinn hvorum legubekk og sofnuum von brar, eftir a vi hfum s um a vekjaraklukkan vekti okkur tmanlega.

Um eittleyti hrkk g upp vi a a g rak hfui harkalega vegginn. g settist upp og leit kringum mig. a var fremur bjart herberginu v a nokkur birta skein inn um gluggann fr gtuljsi skammt fr. rnlfur hraut svo, a glumdi llu. g fr fram r, lddist t a glugganum og leit t. Tungli skjum. g agtti hva tmanum lei og lagist svo til svefns n.      

Eftir rstutta stund, a v er mr fannst, vaknai g vi a a rnlfur bylti sr svo mjg, a brakai hverri sptu. g muldrai einhver kvisor, teygi mig og ni ri. Klukkan var hlftv. g lagist t af aftur og reyndi a sofa. En n br svo kynlega vi a mr virtist legubekkurinn hallast, tt ekki hefi g ori ess var ur. g brlti fram r og tr nokkrum sklabkum undir afturfturna ( legubekknum, auvita). etta geri aeins illt verra, og g tk v bkurnar aftur undan lppunum og smeygi eim undir breiuna stainn; mr fannst legubekkurinn sga svo miki niur mijunni. rtt fyrir endurbturnar var tpast sagt a vel fri um mig, en g var of syfjaur til a leggja t frekari tilraunir me etta legubekksskrifli. g sneri mr v til veggjar og breiddi upp fyrir haus.

egar g hafi velt mr msa vegu nokkra stund, komst g a eirri niurstu a g vri orinn andvaka. rnlfur hraut enn af kappi. Mig daulangai til a vekja hann til a segja honum a hann mtti sofa fram, en ori ekki a htta a. Frndi gti veri skapillur a nturlagi.

N var g orinn leiur a horfa bkaskpinn og velti mr hina hliina. Um lei var eins og illur andi kmi vekjaraklukkuna, og tk hn n a skapast, lngu fyrir tilsettan tma.

egar vi rnlfur hfum komi okkur spjarirnar reyndist vera glaa tunglsljs. g setti upp gleraugun og fr a urrka ryki af kkinum me vasakltnum mnum. rnlfur settist legubekkinn og hafi sna klukkuna vi hvora hli. Nkvmlega fjrum mntum ur en myrkvinn tti a byrja, huldist tungl skjum. Vi gengum um glf hvor kapp vi annan og tldum mnturnar, en a hafi engin hrif. Myrkvinn hfst, og enn sst ekkert af tunglinu. egar hlftmi var liinn n ess a tungli lti sj sig, fr g t svalir me kkinn. Brtt kom g auga einhvern ljsdepil ti vi sjndeildarhring. g sndi rnlfi, og vi reyndum a tta okkur , hva etta gti veri. g hlt v fram a etta vru rjr stjrnur r, en rnlfur hallaist a v a um stjrnuoku vri a ra. Loks skildist okkur a arna glampai postulnseinangrun rafmagnsvr.

Va var ljs gluggum tt framori vri. anga beindi g n kkinum og hf hsrannsknir. rnlfur gagnrndi gerir mnar harlega og talai um "svfnislegar gluggaggjur".   

Um klukkan hlffjgur sst mta fyrir tunglinu gegnum skin. Vi vntum ess hverri stundu a a kmi alveg ljs, og skiptumst um a vera veri til ess a ekkert fri fram hj okkur. egar tungli hvarf svo a fullu, tu mntum seinna, urum vi frekar vonlitlir um a vi sjum myrkvann. rnlfur htti a lta klukkuna og fr a skoa gmul tmarit, en g fr a hugsa um Gunnar sluga Hlarenda.

egar klukkan var orin hlffimm, kvum vi, syfjair og rillir, a fara a sofa. g minnist ess a mig dreymdi tunglmyrkva a sem eftir var essarar viburarku ntur.

.S. 14.6. 2018 

Forsa