Við lögðum af stað í ferð í Dalina með MR54 fimmtudaginn 27. maí. Farið var frá Perlunni. Við Guðný komum stundvíslega kl. 10, en flestir voru þá komnir í sæti. Öftustu sætaraðirnar voru auðar. Guðný lagði allra öftustu röðina undir sig, en ég tók næstu röð ásamt troðinni tösku. Bíllinn hristist mikið á leiðinni, líklega meira þarna aftast.

Guðný Sigrún Hjaltadóttir lætur fara vel um sig

Ekið fram hjá járnblendiverksmiðjunni á Grundartanga. Þá minntist ég Jóns Sigurðssonar og Bergljótar Jónatansdóttur sem því miður voru ekki með okkur í þessari ferð

Horft til Baulu

Stansað var í Borgarnesi. Síðan var ekið í Búðardal. Komum við þangað rétt fyrir kl. 13. Borðuðum súpu og brauð þar, ágætismat, og skoðuðum sýningu í Vínlandssetrinu í Leifsbúð. Var mjög fróðlegt að hlýða á skýringar sem hver og einn fékk í heyrnartól.

Guðrún Jónsdóttir, Guðný og Sigríður Pétursdóttir

Sveinn Einarsson, Sigríður Ásgeirsdóttir og Árni Kristinsson

Sigríður Pétursdóttir, Kristín Líndal og Guðný

Á tali við Ragnar

Á tali við Svein   (Mynd: R.I.)

Svo þáðum við kaffi, hjónabandssælu og konfekt niðri við strönd í boði Valdísar Gunnarsdóttur (dóttur Unnu Maju) sem býr í Búðardal.

Valdís er til vinstri á myndinni og horfir í sólina

(Mynd: R.I.)
 

Ingibjörg Eyþórsdóttir og Guðný við laugina
 

Góðir vinir

Árni kemur færandi hendi

Þegar við komum að Vogi var klukkan orðin 7 og við því langt á eftir upphaflegri áætlun, sem gerði ráð fyrir að við settumst að borðum kl. 7 til 7:30. Fólk vildi góðan umþóttunartíma og var því var ákveðið að kvöldverður skyldi hefjast kl. 8. Þetta átti að vera veisla og hófst með ágætri súpu (graskerssúpa mun það hafa verið) en síðan kom lambasteik, óvenju stór stykki.

Mitt kjötstykki var svo seigt að ég gafst upp við það, en fékk betra kjöt af stykki Guðnýjar. Hnífar sem fram voru bornir reyndust vonlausir í þetta kjöt og báðu margir um betri hnífa og fengu þá. Á eftir var borið fram kaffi, en ég sleppti því. Lauk minni máltíð kl. 9:30, sem var full seint fyrir minn maga.

Hlustað á Þorvald

Þorvaldur sá til þess að talsvert var sungið fyrir mat og eftir. Hann sagði líka brandara og vitnaði stundum í Svan Sveinsson, sem neitaði að staðfesta sögurnar og sagði þær haugalygi. Eina man ég. Hún var eitthvað á þá leið að þeir Þorvaldur og Svanur hefðu verið í Hafnarfirði einhvers staðar þar sem lýsingu vantaði og þeir voru að paufast í myrkri. Þá á Svanur að hafa sagt: "Skrambi hlýtur að vera langt síðan hér var síðast kveikt."

Við komuna höfðum við fengið lykla að herbergjunum. Okkar var númer 15, í suðurenda húsaraðar. Við lentum í vandræðum með læsinguna, og svo var um fleiri. Það kallaði á aðstoð úr móttökunni. Sama gilti síðar um gluggana; það reyndist gestaþraut mikil að loka þeim þegar maður hafði loksins fundið út hvernig ætti að opna þá. En herbergið var að öðru leyti prýðilegt. 

Netsamband var lélegt þarna svo að ekki var hægt að nýta símann til fullnustu.
Veðrið hafði verið framúrskarandi allan daginn, sól og bjart, en þó nokkur móða til fjalla í fjarska, og kenndu sumir gosösku frá Reykjanesi en aðrir moldviðri sunnan að. Fylgdamaður okkar og leiðbeinandi þennan dag hafði verið Þórólfur nokkur Sigurðsson, en hann átti óhægt með seinni daginn og hafði fengið bróður sinn, Guðjón Torfa til að taka okkur að sér.

Föstudagur 28. maí. Ég hafði stillt vekjaraklukkuna á kl.8 en vaknaði nokkru fyrr. Veður var mjög breytt, sólarlaust og komið hávaðarok. Okkur hafði verið sagt að morgunverður yrði framreiddur frá 8 til 10 en brottför yrði kl. 10.  Við Guðný mættum til morgunverðar kl. 8:45 og vorum næst-fyrst. Brottför var kl. 10:10 og var ekið með ströndinni til vesturs. Eftir tæpan hálftíma uppgötvaðist að Hjörtur Torfason hafði orðið eftir á Vogi. Hann hafði setið fyrir framan mig og ég tók eftir því að hann var ekki á sínum stað, en Guðný sagði að hann myndi hafa fært sig og hélt að hún hefði séð hann framar í bílnum. Auðvitað hefði átt að telja farþegana áður en lagt var af stað. Nú var snúið við til að sækja Hjört. Um kl. 10:40 vorum við komin vestur í Klofning þar sem Skarðsströnd tekur við af Fellsströnd.

Þarna er upplýsingaskilti við þjóðveginn, og þaðan liggur göngustígur upp á háan hól þar sem sett hefur verið útsýnisskífa. Leiðin upp var grýtt og erfið yfirferðar og nánast hættuleg í því hvassviðri sem þarna var. Ég taldi mig heppinn að komast upp, en Guðný aðstoðaði mig á niðurleið. Það munar talsvert um árin sem eru á milli okkar.

Á leiðinni norðaustur Skarðsströnd sagði leiðsögumaður okkur ýmislegt um það sem fyrir augu bar. Þegar við fórum framhjá Ballará, minntist hann á séra Friðrik Eggerz sem þar bjó um skeið. Ég gat frætt menn um að hann hefði verið langa-langafi minn.

Næsti viðkomustaður var Skarðskirkja á Skarðströnd.



Þar vorum við góða stund meðan leiðsögumaður fræddi okkur um sögu kirkjunnar. Núverandi kirkja var reist 1914-1916 í stað eldri kirkju sem fauk. Í kirkjunni eru margir merkir munir, þar á meðal prédikunastóll frá 19. öld og altarisbrík frá 15. öld með alabasturslíkneskjum. Er talið að Ólöf ríka hafi gefið kirkjunni bríkina og giskað er á að ein persónan sem þar sést sé Ólöf sjálf. Bríkin var send til sýningar á heimssýningunni 1900 og týndist eftir það í tvö ár, en fannst loks á Írlandi. Ekki er vitað með vissu hvar bríkin var gerð, líklega í Hollandi eða Þýskalandi. Ólöf ríka mun einnig hafa gefið altaristöfluna.




 

Áfram var ekið inn Skarðströnd og beygt af leið inn í Ólafsdal. Er það 5 km vegarspotti. Í Ólafsdal var verið að endurnýja bæjarhús, en ekki fannst mér það áhugavert.

(Mynd: R.I.)

 Merkilegri þótti mér myndastytta vestan húsanna af þeim Torfa Bjarnasyni og Guðlaugu Sakaríasdóttur sem gerðu garðinn frægan. Styttuna gerði Ríkharður Jónsson. Því miður tók ég ekki mynd af styttunni, en Ragnar gerði það.

(Mynd: R.I.)
 

(Mynd: R.I.)
 

Áfram var haldið inn með Gilsfirði og ekið yfir fjörðinn á brú sem ég fann ekki á mínu korti, enda kortið gamalt. Svo var stefnan tekin um Þröskuld yfir Arnkötluheiði til Hólmavíkur. Áður en lagt var á heiðina kvaddi leiðsögumaður okkur. Á heiðinni var talsverður snjór, þó ekki á veginum. Til Hólmavíkur komum við um kl. 2. Þar beið okkar hádegismatur á "galdrasetri". Var það súpa, óvenjuleg mjög með alls kyns ílæti, afar bragðgóð.

Eftir máltíðina skoðuðum við galdrasetrið, sem hefur víst mikið aðdráttarafl fyrir ferðamenn þótt áhugi minn nái ekki á þær slóðir. Að því loknu var stefnan tekin suður og heim. Á leiðinni fórum við fram hjá Ennishöfða þar sem ég hafði verið í tjaldbúðum með dönskum mælingamönnum sumarið 1955. Sýndist mér hátt mastur hafa verið reist á staðnum. Hvergi var stansað fyrr en komið var niður í Borgarfjörð. Þá var farið að leita að skjólsælum skógarlundi þar sem við gætum snætt nesti, en slíkur staður var ekki finnanlegur í rokinu. Á endanum fórum við niður í  Munaðarnes og fundum skjól hjá áhaldahúsi, rétt hjá orlofshúsi BSRB. Borið var fram nesti sem stjórnin (Unna Maja, Þorvaldur, Árni Kristins og Gottfreð) hafði útvegað. Voru það þrjár hálfsamlokur á mann, af mismundandi tegundum, bjór, appelsín og kakómjólk. Ég valdi appelsín til drykkjar.

(Mynd: R.I.)

Þarna vorum við í drykklanga stund, fram til kl. hálfsjö. Síðan var ekið beint í bæinn. Aka þurfti varlega meðfram Hafnarfjalli og aftur þegar farið var fyrir Kjalarnesið, því að vindurinn skók bílinn. Heim komum við um níuleytið. Bílstjórinn þakkaði okkur kærlega fyrir ferðina og við þökkuðum honum á móti.
 

Þ.S. 5.6. 2021